Noc się wpatruje wciąż w twoje oczy 

Światła w nich tyle co gwiazdy napłaczą 

Świat ma się całkiem ku jesieni  

Na pamięć biegnie swoją trasą 

  

Ktoś kamień rzuca w twoją stronę  

Szybę wybija na poddaszu  

I zimno nawet pod poduszką  

Anioły na poddaszu straszą 

  

Co widzisz jeszcze patrząc bezszelestnie?  

Czy niebo mruga znów w twoją stronę?  

Nie ma sygnałów z wielkiej ciszy  

A może wszystko już skończone  

  

Ktoś kamień rzuca w twoją stronę  

Szybę wybija na poddaszu  

I zimno nawet pod poduszką  

Anioły na poddaszu straszą  

  

A może my tutaj całkiem zapomnieni  

Na Ziemi naszej co kaprysem nieba  

U studni jak wiadro - dryfujemy 

Tam gdzie niczego już dawno nie ma? 

  

Ktoś kamień rzuca w twoją stronę 

Szybę wybija na poddaszu 

I zimno nawet pod poduszką 

Anioły na poddaszu płaczą 
























Na koniec - rozwiązano teatr

Więc cała w sztucznych ogniach teraz

Kręci się arena cyrkowa

Naszych czasów metafora



Nic tu na pewno wszystko na niby

Małpa jest cyrku idolem

Karzeł podkręca szatańską korbkę

Arena toczy się kołem



Niczym piłeczki w palcach żonglerów

Duszyczki nasze wirują wkoło

Życie przestało być sztuką

I stało się sztuczką cyrkową



Dwie siostry syjamskie: prawda kłamstwo

Wbiegają w zwinnych podskokach

Nikt nie odróżni jednej od drugiej

Są w jednakowych trykotach



Bóg gdyby nawet w krzaku ognistym

Pojawił się między nami

Mówilibyśmy że to magik

Kolejną sztuczką nas mami



Lecz dokąd można w cyrku żyć

Pytamy stojąc na głowie

Słyszymy drwiący błazna śmiech

I to jedyna odpowiedź