Zapisz swoję ulubione piosenki Stare Dobre Małżeństwo

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Skarży się wdowa po kasjerze 

czasem nachodzą ją tęsknoty 

i resztę renty z sobą bierze 

w pobliżu nawet jest sklep nocny 

  

Już wino tanio na nią kiwa  

i życie takie patykiem pisane  

na chwilę tylko sen zawita  

lecz strach obudzi ją nad ranem 

 

Co można w nocy  

gdy śpią żurawie  

co można w bloku  

gdy sen na jawie  

co można w życiu  

na siódmym piętrze  

winda do nieba  

rzadkie powietrze  

  

Co można w nocy  

gdy śpią parafianie  

co można w bloku  

wkrótce świt wstanie  

co można w życiu  

na siódmym piętrze  

winda się psuje  

wisi nieszczęście 

  

Pan Edek zbiera myśli w sobie  

i zapałczane etykiety  

czasem pokłóci się z rodziną  

charakter ma podobno ciężki 

  

Mało kto wie o grzechach Edka  

a żona jego spokojna kobieta  

lecz kiedy trafi się okazja  

ona od męża chce uciekać 

  

Gdzie uciec - myśli żona Edka  

i patrzy - smutna - w dal przez okno  

w dół jest aż siedem pięter  

dla niej to wcale nie wysoko 

  

Czarnym aniołom skrzydła marzną  

samotnie stają na parapecie  

do lotu cicho się zbierają  

gdzieś je po prostu niesie 
























Tu króluje zeszłoroczny czas

na posłaniu z liści buczynowych

stąd do ziemi dalej niż do gwiazd

zachwytu swego nie wysłowisz



rosną skrzydła u ramion

czas się w wieczność przemienia

obłocznieją wszystkie ziemskie sprawy

gdy zbliżamy się do szczytu po kamieniach



rosna skrzydła u ramion

czas się w wieczność przemienia

góry i wolność dokoła

chyba dostąpimy tu wniebowstąpienia



a w schronisku święty Piotr z herbatą

i widoki nieziemskie na świat

przy ognisku rozłożymy się z gitarą

posłuchamy co nam w duszy gra



z pleców góry zrzucimy do stóp

i zmęczenie rozzujemy z nóg

to schronisko to prawdziwy raj

niechaj wiecznie odpoczynek trwa



rosna skrzydła u ramion

rosną przepastne błekity

życie pełne olśnień i zachwytów

tyś wędrówką najwytrwalszą ku szczytom



góry tu wszystko jest święte

tu wspinaczki nasze wniebowzięte

w górach los ma Światowida twarz

od ogniska bije jeszcze baśni blask


























Posłuchaj, porzucony przez nią,

Nieznany mój przyjacielu:

W rozpaczy swojej

Nie wychodź na balkon, nie wychodź,

Do bruku z góry nie przychodź, nie przychodź, nie przychodź,

Na smugę cienia nie wbiegaj,

Zaczekaj, trochę zaczekaj!



Posłuchaj, porzucona przezeń,

Nieznana mi przyjaciółko:

W rozpaczy swojej

Nie wychodź na balkon, nie wychodź,

Do bruku z góry nie przychodź, nie przychodź, nie przychodź,

Na smugę cienia nie wbiegaj,

Zaczekaj, trochę zaczekaj!



Przysięgam wam, że płynie czas!

Że płynie czas i zabija rany!

Przysięgam wam, przysięgam wam,

Przysięgam wam, że płynie czas!

Że zabija rany - przysięgam wam!



Tylko dajcie mu czas,

Dajcie czasowi czas.

(Zwólcie czarnym potoczyć się chmurom

Po was przez nas i między ustami,

I oto dzień przychodzi, nowy dzień,

One już daleko, daleko za górami!)

Tylko dajcie mu czas,

Dajcie czasowi czas,

Bo bardzo, bardzo,

Bardzo szkoda

Byłoby nas!



Bo bardzo, bardzo,

Bardzo szkoda

Byłoby nas!



Bo bardzo, bardzo,

Bardzo szkoda

Byłoby nas!



Tylko dajcie mu czas.