Błogo bardzo sławił będę ten dzień,

Kiedy na nowo się narodzę,

Nawet gdy to będzie śmierci mej dzień,

Może jednak narodzę się wcześniej.



Nie będzie za mną chodził mój cień,

Kiedy na nowo się narodzę,

Straszny i zwęglony, czarny mój cień;

Drzewo gromem rażone w lesie.



Spał będę w nocy a nie spał w dzień,

Kiedy na nowo się narodzę,

Jasny, bez demonów będzie mój sen,

Zaś na jawie nie zjedzą mnie pleśnie.



Pójdę bezpowrotnie daleko, hen,

Kiedy na nowo się narodzę,

Wszędzie na miłość głuchy jak pień,

Będę w sadach obrywał czereśnie.


























Nawet ci najmniejsi

ludkowie najmarniejsi

nie porzucają nadziei

pną się ku górze

po stromym murze

podobni powojom winogradom



- powój powój

powojowi ludzie

jak wy to robicie

że trwacie i trwacie

po tym gładkim murze

w szalonym uporze

dokąd się wspinacie -



i skąd w każdym gwiazda

podniebnie wyrasta

dokąd z sobą wiedzie

w biedzie i nie-biedzie

blaskiem w sercach łudzi

całkiem szarych ludzi...