Nawet ci najmniejsi

ludkowie najmarniejsi

nie porzucają nadziei

pną się ku górze

po stromym murze

podobni powojom winogradom



- powój powój

powojowi ludzie

jak wy to robicie

że trwacie i trwacie

po tym gładkim murze

w szalonym uporze

dokąd się wspinacie -



i skąd w każdym gwiazda

podniebnie wyrasta

dokąd z sobą wiedzie

w biedzie i nie-biedzie

blaskiem w sercach łudzi

całkiem szarych ludzi...
























Jakby nigdy nic brodzę już w smudze cienia

i widzę jak zachodzi słonko ojca i matki

jakby nigdy nic przyjaciół paru na cmentarzach

jakby nigdy nic kwitną na nich kwiatki



jakby nigdy nic słońce świeci innym

i kto inny ze światem się zżywa

jakby nigdy nic żartujemy pijemy

choć przy stole wciąż kogoś ubywa



jakby nigdy nic kolejna jesień mija

jakby nigdy nic życie ucieka

jakby nigdy nic robię dobrą minę do złej gry

i z nadzieją na jutro czekam