Nawet ci najmniejsi

ludkowie najmarniejsi

nie porzucają nadziei

pną się ku górze

po stromym murze

podobni powojom winogradom



- powój powój

powojowi ludzie

jak wy to robicie

że trwacie i trwacie

po tym gładkim murze

w szalonym uporze

dokąd się wspinacie -



i skąd w każdym gwiazda

podniebnie wyrasta

dokąd z sobą wiedzie

w biedzie i nie-biedzie

blaskiem w sercach łudzi

całkiem szarych ludzi...
























Noc się wpatruje wciąż w twoje oczy 

Światła w nich tyle co gwiazdy napłaczą 

Świat ma się całkiem ku jesieni  

Na pamięć biegnie swoją trasą 

  

Ktoś kamień rzuca w twoją stronę  

Szybę wybija na poddaszu  

I zimno nawet pod poduszką  

Anioły na poddaszu straszą 

  

Co widzisz jeszcze patrząc bezszelestnie?  

Czy niebo mruga znów w twoją stronę?  

Nie ma sygnałów z wielkiej ciszy  

A może wszystko już skończone  

  

Ktoś kamień rzuca w twoją stronę  

Szybę wybija na poddaszu  

I zimno nawet pod poduszką  

Anioły na poddaszu straszą  

  

A może my tutaj całkiem zapomnieni  

Na Ziemi naszej co kaprysem nieba  

U studni jak wiadro - dryfujemy 

Tam gdzie niczego już dawno nie ma? 

  

Ktoś kamień rzuca w twoją stronę 

Szybę wybija na poddaszu 

I zimno nawet pod poduszką 

Anioły na poddaszu płaczą