Nawet ci najmniejsi
ludkowie najmarniejsi
nie porzucajÄ… nadziei
pną się ku górze
po stromym murze
podobni powojom winogradom
- powój powój
powojowi ludzie
jak wy to robicie
że trwacie i trwacie
po tym gładkim murze
w szalonym uporze
dokÄ…d siÄ™ wspinacie -
i skąd w każdym gwiazda
podniebnie wyrasta
dokÄ…d z sobÄ… wiedzie
w biedzie i nie-biedzie
blaskiem w sercach łudzi
całkiem szarych ludzi...
Za oknem
po ogrodzie
pociÄ…g jedzie
po ogrodzie
pociÄ…g jedzie
drewno wiezie
za oknem
po ogrodzie
pociÄ…g jedzie
drewno wiezie
W ciemnej filiżance
huśta się śmierć
pobliska gałąź
ręką jej macha
dlatego lustro
jest takie pokreślone
Mimo wszystko pijÄ™
czarnÄ… herbatÄ™
w czterech ścianach nocy
jest taka mroczna
jak wiersze Trakla
Jest taka mroczna
jak wiersze Trakla
Za oknem
po ogrodzie
pociÄ…g jedzie
po ogrodzie
pociÄ…g jedzie
drewno wiezie
za oknem
po ogrodzie
pociÄ…g jedzie
drewno wiezie
na trumny
Nie wierz, gdy mówią, że chcemy jedynie
Z głodu nie marnieć i ustrzec się chłodu.
Złe sny uciszamy, by słyszeć wyraźniej
Czy na rzece naszej pękają już lody.
Pozorna cisza. Lecz wytrwałość nasza
Rozpali każde już ostygłe słowo,
Na nowo nazwie, co ponazywane,
Nadziei znów pozwoli nam skosztować.
Tak wciąż uparcie czekamy na wiosnę
Schowani w myśli niepokornych kokon,
Bez strachu patrzÄ…c wrogom prosto w oczy,
Dyktując wojnę fałszywym prorokom.
Pozorna cisza. Lecz wytrwałość nasza
Rozpali każde już ostygłe słowo,
Na nowo nazwie, co ponazywane,
Nadziei znów pozwoli nam skosztować.