Listopad to niekochana kobieta

co narzeka narzeka narzeka

rozpuściła włosy przed lustrem

i na nic już nie czeka



przeczytała wszystkie listy z drzew

w żadnym nie znalazła nic dla siebie

rozrzucone leżą u jej stóp

wiatr roznosi je po ziemi i po niebie



popatrzyła w gwiazdy a tam smutki

już na resztę życia jej pisane

więc zaniosła się wariackim śmiechem

żeby nikt nie wiedział co jest grane


























Nie wierz, gdy mówią, że chcemy jedynie

Z głodu nie marnieć i ustrzec się chłodu.

Złe sny uciszamy, by słyszeć wyraźniej

Czy na rzece naszej pękają już lody.



Pozorna cisza. Lecz wytrwałość nasza

Rozpali każde już ostygłe słowo,

Na nowo nazwie, co ponazywane,

Nadziei znów pozwoli nam skosztować.



Tak wciąż uparcie czekamy na wiosnę

Schowani w myśli niepokornych kokon,

Bez strachu patrząc wrogom prosto w oczy,

Dyktując wojnę fałszywym prorokom.



Pozorna cisza. Lecz wytrwałość nasza

Rozpali każde już ostygłe słowo,

Na nowo nazwie, co ponazywane,

Nadziei znów pozwoli nam skosztować.